^{تمام نا شدنی است این چشم انداز سر سبز خیال تو}

^{خیالی که معبد آرزوهای من است}

   ^{قدم میگذارم در این وادی  آرام و دل انگیز} 

^{به نقطه ای میرسم که گوئی ...}

               ^{اینجا شروع شده ای}

^{می ایستم واز بودنت وداشتنت خدا را شکر میگزارم}

   ^{زمان ،     دوباره تو را خواهد آورد به جایگاه}

                       ^{اول زندگی ات}

^{منتظرت می مانم  تا در آغاز دوباره وجودت ، تو را ببینم}

      ^{وبگویم ...}

دوستت دارم

^{از  آن  پس تا همه عمر با منی}

 

Happy birth day

 

f    f

 

 

 

 

 

اما چه رنجي است لذت ها را تنها بردن

                                         و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

     و چه بدبختي آزاردهنده اي است تنها خوشبخت بودن!

                                                              در بهشت تنها بودن سخت تر از كوير است.

 

  دکتر علی شریعتی

 

 

امشب از آسمان دیده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
در زمستان دشت کاغذها
پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم
شرمگین از شیار خواهش ها
پیکرش را دو باره می سوزد
عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد دگر نشانه ی من
روح سوزان و آه مرطوبت
بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز
خفته بر بال گرم رویاها
همره روزها سفر گیرم
بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم … تو … پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو … بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین توفان
کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم
بروم در میان صحراها
سر بسایم به سنگ کوهستان
تن بکو بم به موج دریاها

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

 

 

 

  عشق تنها مرضی است که بیمار از آن لذت می برد

                                                       

 

 

اگه شدم عاشق ، تو نذار که بی تاب بمونم

لالائی شبام توئی نذار که بی خواب بمونم

دارم برات شعر میخونم شاید به یادم بمونی

فقط یه چیز ازت میخوام ... همیشه عاشق بمونی

 

 

                   

 

 

 

  ...  براي داشتن چيزي كه تا بحال نداشته ايد

 

                                بايد كسي باشيد كه تا بحال نبوده ايد  ...

 

  

 

 

 

 

 

^{خوشبخت ترين}  فرد كسي است كه  بيش از همه _{سعي كند} ديگران را ^خوشبخت سازد

 

 

 

بين اين همه غريبه 
تو یه آشنا مي موني
حرفاي تلخي كه دارم
من نگفته، تو مي دوني

من پر از حرفاي تازه
عاشق گفتن و گفتن
تو با درد من غريبه
اما تشنه ي شنفتن

گرمي دست نوازشگر تو
مرهم زخماي كهنه ي منه
تپش چشمه ي خون تو رگ من
تشنه ي هميشه با تو بودنه

واسه اين تن برهنه
ناز دست تو لباسه
حس گرم با تو بودن
مثل رؤيا ناشناسه

 

 

 

 

جبران خليل :

عشق براي رشد تو و براي پيرايش توست ...

 

                     مينديش كه مي تواني عشق را هدايت كني ،

 

 زيرا اگر عشق ارزشمند بيابدت ، هدايتت خواهد كرد.

 

 

 

 

 

   حتي ^{عاقلترين مردمان} نيز زير بار سنگين ^عشق خم ميشوند

 

               اما به راستي عشق به سبكي و لطافت

 

                               نسيم  است.

 

                      

 

 

           کسي كه مزد وفاي مرا جفا دانست

       دلم هرآنچه جفا ديد ازاو وفا دانست 

              روان شو از دل خونينم اي سرشك نهان 

              چرا كه آن گل خندان چنين روا دانست 

        صفاي خاطر آيينه دار ما را باش 

       كه هر چه ديد غبار غمش صفا دانست

              گرم وصال نبخشند خوشدلم به خيال

            كه دل به دردتو خو كردواين دوادانست

 
       توغنچه بودي و بلبل خموش غيرت عشق 
       به حيرتم كه صبا قصه از كجا دانست 
            

 

                           

 

 

 

 

 

 

وقتی ناراحتید از ا ین که به چیزی که می خواستید نرسیدید ،

 

 محکم بنشینید وخوشحال باشید ،  

 

                                       زیرا خداوند در فکر چیز بهتری برای شماست. 

 

               

 

حال من خوب است با تو بهتر می شوم
آخ تا می بینمت یک جور دیگر می شوم

با تو حس شعر در من بیشترگل می کند
یاسم ولی باران که می بارد معطر می شوم

در لباس آبی از من بیشتر دل می بری
آسمان وقتی که می پوشی، کبوترمی شوم

آنقدر ها مرد هستم که بمانم پای تو
می توانم  گهگاه مایه ی دلگرمی  شوم

میل میل توست اما بی تو، باورکن،که من
در هجوم بادهای سخت پر پر می شوم

 

 

 

 

lovely-dreams.blogfa

 

 

 

 

  

      به کسی عشق بورز که لایق عشق باشد نه کسی که تشنه عشق  است...

 

 

i!    چون تشنه روزی سیراب خوا هد شد  i!

 

 

روزي دل من كه تهي بود و غريب  
از شهر سكوت به ديار تو رسيد

 
در شهر صدا كه پر از زمزمه بود
تنها دل من قصه ي مهر تو شنيد

 
چشم تو مرا به شب خاطره برد
در سينه دلم از تو و ياد تو تپيد

 
در سينه ي سردم ، اين شهر سكوت
ديوار سكوت به صداي تو شكست

 
شد شهر هياهو ، اين سينه ي من
فرياد دلم به لبانم بنشست

 
خورشيد مني ، ‌منم آن بوته ي دشت
من زنده ام از نور تو اي چشمه ي نور

 
درياي مني ، منم آن قايق خرد
با خود تو مرا مي بري تا ساحل دور

 
اكنون تو مرا همه شوري و صدا
اكنون تو مرا همه نوري و اميد

 
در باغ دلم بنشين بار دگر
اي پيكر تو، چو گل ياس سپيد

 

 

 

 

اگر میدانی در این جهان ^{کسی هست که} _{با دیدنش رنگ رخسارت تغییر میکند} وصدای قلبت

 

_{آبرویت را به تاراج می برد} ، _{مهم این نیست که او مال تو باشد}

 

                                  ^{مهم این است که فقط باشد}،

 زندگی کند ،

                                           لذت ببرد و نفس بکشد....

 

 

 

 

 تو اگه بخوای فقط با یک نگاه

                                من برات خورشید و آتیش می زنم

 یه روزی دلم اگه تو رو نخواد

                                من اونو از توی سینه میکنم                   

 

قسمت میدم از عشقم نگذری

قسمت میدم  که از اینجا نری

 

 

 

 

 

  شب شد ...

              خورشيد رفت ،

آفتابگردان عاشق به دنبال آفتاب،آسمان راجست وجو ميکرد

        ناگهان ستاره اي چشمک زد !

آفتابگردان سرش را به زير افکند ...

<< گلها خيانت نمي کنن >>

 

 

 باور كن ، صدامو باور كن 
صدايي كه تلخ و خسته ست
باور كن ، قلبمو باور كن
قلبي كه كوهه اما شكسته ست
باور كن ، دستامو باور كن
كه ساقه ي نوازشه
باور كن ، چشم منو باور كن
كه يك قصيده خواهشه
وسوسه ي عاشق شدن ، التهاب لحظه هامه
حسرت فرياد كردن ، اسم كسي با صدامه
اسم تو ، هر اسمي كه هست
مثل غزل ، چه عاشقانه ست
پر وسوسه ، مثل سفر
مثل غربت ، صادقانه ست
باور كن ، اسممو باور كن
باور كن ، هميشه باور كن
كه من به عشق صادقم
باور كن ، حرف منو باور كن
كه من هميشه عاشقم

 

 

 

 

 

صبر كن اي دل پر غصه در اين فتنه و شور
گرچه از قصه ي ما مي تركد سنگ صبور

از جهان هيچ نديديم و عبث عمر گذشت
اي دريغا كه ز گهواره رسيديم به گور

تو عجب تنگه ي عابركشي اي معبر عشق
كه به جز كشته ي عاشق نكند از تو عبور

در فروبند برين معركه كه كآن طبل تهي
گوش گيتي همه كر كرد ز غوغاي غرور

تيز برخيز ازين مجلس و بگريز چو باد
تا غباري ننشيند به تو از اهل قبور

مرگ مي بارد ازين دايره ي عجز و عزا
شو به ميخانه كه آنجا همه سورست و سرور

شعله اي بركش و برخيز ز خاكستر خويش
زان كه تا پاك نسوزي نرسي سايه به نور

 

 

 

 

 

               ـ ـ ـ انسان مانند رود خانه است ،

هرچه عمیق تر باشد  آرام تر است  ـ ـ ـ

 

 

 

                                        دیده و دل

 

 این غزل ،ابیاتی از دیوان پروین اعتصامی است که براتون گذاشتم

امیدوارم که لذت ببرید

                                                                           

 

شکایت کرد روزی دیده با دل

که کار من شد از جور تو مشکل

 ـ ـ ـ

تو را دادست  دست شوق بر باد

 مرا کندست سیل اشک، بنیاد

 ـ ـ ـ

زبس اندیشه های خام کردی

مرا و خویش را بد نام کردی

 ـ ـ ـ

از آن روزی که گردیدی تو مفتون

مرا آرامگه شد چشمه خون

 ـ ـ ـ

بگفت ای دوست، تیر طعنه تا چند؟

من از دست تو افتادم دراین بند

  ـ ـ ـ

تو رفتی و مرا همراه بردی

به زندان خانه عشقم سپردی

 ـ ـ ـ

مرا کار تو کرد آلوده دامن

تو اول دیدی، آنگه خواستم من

 ـ ـ ـ

مرا در کودکی شوق دگر بود

خیالم زین حوادث بی خبر بود

 ـ ـ ـ 

تو را کرد آرزوی وصل، خرسند

مرا هجران گسست از هم رگ وبند

 ـ ـ ـ

تو بوسی آستین، ما آستان را

تو بینی ملک تن، ما ملک جان را

 

                                                                         

                                                                      

 

 

 

 

با من بي كس تنها شده ، يارا تو بمان

همه رفتند ازين خانه ، خدا را تو بمان

من بي برگ خزان ديده ، دگر رفتني ام
تو همه بار و بري ، تازه بهارا تو بمان

داغ و درد است همه نقش و نگار دل من
بنگر اين نقش به خون شسته ، نگارا تو بمان

زين بيابان گذري نيست سواران را ، ليك
دل ما خوش به فريبي است ، غبارا تو بمان

 

 

---

دلم هوایت را کرده      ...

           

                          تمام هواسم به توست     ...

 

هرچه می خواهی بگو    ...

 

                             در این لحظه    ... 

     تمام من به تو گوش میکند    ...

---

 

 

بگذر شبي به خلوت اين همنشين درد

تا شرح آن دهم كه غمت با دلم چه كرد

 

خون مي رود نهفته ازين زخم اندرون
ماندم خموش و آه كه فرياد داشت درد

اين طرفه بين كه با همه سيل بلا كه ريخت
داغ محبت تو به دل ها نگشت سرد

من بر نخيزم از سر راه وفاي تو
از هستي ام اگر چه بر انگيختند گرد

روزي كه جان فدا كنمت باورت شود
دردا كه جز به مرگ نسنجند قدر مرد

ساقي بيار جام صبوحي كه شب نماند
و آن لعل فام خنده زد از جام لاجورد

 
باز آيد آن بهار و گل سرخ بشكفد
چندين مثال از نفس سرد و روي زرد

 
در كوي او كه جز دل بيدار ره نيافت
كي مي رسند خانه پرستان خوابگرد

خوني كه ريخت از دل ما، حيف نيست
گر زين ميانه آب خورد تيغ هم نبرد

 

 

بهانه

 

 

---

      

                   ^{بهتر است} غرورتان  ^{را به خاطر کسی که} _{دوستش دارید} از د ست بدهید،  

   

       تا اینکه ^{او را به خاطر} غرورتان ^{از دست بدهید.}

 

  

---

 

 

 

 

                                                          بهانه

 

اي عشق همه بهانه از توست

من خامشم اين ترانه از توست

 
آن بانگ بلند صبحگاهي
وين زمزمه ي شبانه از توست

 
اي آتش جان پاكبازان
در خرمن من زبانه از توست

 
افسون شده ي تو را زبان نيست
ور هست همه فسانه از توست

 
كشتي مرا چه بيم دريا ؟
توفان ز تو و كرانه از توست

 
گر باده دهي و گرنه ، غم نيست
مست از تو ، شرابخانه از توست

 
مي را چه اثر به پيش چشمت ؟
كاين مستي شادمانه از توست

 
پيش تو چه توسني كند عقل ؟
رام است كه تازيانه از توست

 
من مي گذرم خموش و گمنام
آوازه ي جاودانه از توست

 
چون سايه مرا ز خاك برگير
كاينجا سر و آستانه از توست

 

 

 

^{همه چيز مي گذرد} _حتي صحبت ها _و بوسه ها _و دربرگرفتن ها _و

 ^{ساير تظاهرات} عشق جسماني ،_اما رشته ي دوستي ^دو روح

^{که يکبار}_{همديگررا} ^درآغوش ^{کشيده وبه} حقيقت _{يکديگررا شناخته اند} هرگز

_{گسيخته نميشود.}                                       

  رومن رولان

 

 

 

 

 

 سرشك نياز                                                

 

دلي كه پيش تو ره يافت باز پس نرود                                     
هوا گرفته ي عشق از پي هوس نرود
به بوي زلف تو دم مي زنم درين شب تار                                                      
وگرنه چون سحرم بي تو يك نفس نرود
چنان به دام غمت خو گرفت مرغ دلم                                                           
 كه ياد باغ بهشتش درين قفس نرود
دلا بسوز و به جان بر فروز آتش عشق                                                        
كزين چراغ تو دودي به چشم كس نرود
فغان بلبل طبعم به گلشن تو خوش است                                                         
كه كار دلبري گل ز خار و خس نرود
دلي كه نغمه ي ناقوس معبد تو شنيد                                                             
چو كودكان ز پي بانگ هر جرس نرود
بر آستان تو چون سايه سر نهم همه عمر                                                       
كه هر كه پيش تو ره يافت باز پس نرود

 

 

 

 ای سراپا همه خوبی

                                                    تک و تنها

      

 

 

                       به تو می اندیشم...

 

 

 

 

                                                                              تو بدان این را تنها تو بدان ...

                                                                              تو بمان با من تنها تو بمان ...

 

 

 

 

من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است      

 آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش       

 

 

 

 

---

_یک کلمه ^محبت آمیز ، ^{زمستانی} از _بیزاری را ^گرم می کند

 

---

 

 

          

 

 

روزها به اندازه يک سال است ، وقتي که بچه هستي و توي باغ مي دوي

روزها به اندازه يک ماه مي شوند ، وقتي که پسر بچه اي هستي و توپ بازي مي کني

روزها به اندازه يک هفته مي شوند ، وقتي که مرد جواني هستي و در يک باغ قدم ميزني

روزها به اندازه يک روز خواهند شد ، وقتي که عاشق مي شوي

روزها به اندازه يک ساعت مي شوند ، وقتي که سالخورده اي و در باغ راه مي روي

روزها به پوچي سپري مي شوند ، وقتي که هيچ چيز در بين نيست

 

اگه بگم .....

                                 

 
           اگر در ^شب _{به خاطر} از دست دادن خورشيد _{گريه کني}

                ^{ستاره ها} را نيز از دست ^{خواهي داد}

 

 

 

اگه بگم که قول مي دم تا هميشه باهات باشم

اگه بگم که حاضرم فداي اون چشات بشم

اگه بگم توآسمون عشق من فقط تويي

اگه بگم بهونه ي هر نفسم تنها تويي

اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت مي کنم

اگه بگم زندگيمو بذر بهارت مي کنم

اگه بگم ماه مني هر نفس راه مني

اگه بگم بال مني لحظه ي پرواز مني

ميشي برام ماه شباي بي سحر؟

ميشي برام ستاره ي راه سفر؟

ولي بدون هرجا باشي يا نباشي مال مني

بدون اگه براي من هم نباشي عشق مني 

 

 

 

اگه يه روز تو کنارم نباشي .........       اين زندگي تلخي رو که دارم رها مي کنم ......... 

                 مي زارم ميرم .........      

 تا ديگه مجبور نشم هر روز صبح .........                          

                                    قيافه تنهاي خودم رو توي آيينه اتاق تحمل کنم.

 

 

                   

 

 

 

                              

 

 

 

 اگر دوزخ به زیر پوست داری

                                 نسوزی گر علی(ع) را دوست داری

اگر مهر علی(ع) در سینه ات نیست

                                 بسوزی گر هزاران پوست داری

 

 

   

 

 

آنچـه‌ ميخوانيد وصيت‌ امام‌ علي‌ (ع)بـه‌ فرزندش‌ امام‌ حسن‌(ع)است‌ كـه‌ پـس‌ از بـازگشـت‌ از صفـيـن‌ در قـريـه‌ "حـاضـريـن‌" نـوشـت.

اكنون‌ سفارش‌ و توصيه‌ من‌ با تو چنين‌ است‌:

فرزندم‌ نيكو ترين‌ چيزي‌ كـه‌ دوست‌ دارم‌ تو از وصيتم‌ بجـاي‌ آوري‌، پرهيز و ترس‌ از خداست‌. به‌ آنچه‌ آفريدگاربرتو لازم‌ و واجب‌ شمرده‌ اكتفا كن‌ و قدم‌ براهي‌ گذار كه‌ نيكان‌ و گذشتگان‌ و پدر و مادر و  خـانواده‌ات‌ در آن‌ ط‌ريق‌ گـام‌ نهـاده‌اند. زيرا آنـان‌ خويشتندار و پرهيزكار و دانـا بوده‌، و در اينراه ‌چيزي‌ را فروگذار ننموده‌اند.
همـانگونـه‌ كـه‌ تـو مي‌ انديشي‌ و مينگري‌ آنهـا نيز فكر كردند و ديدنـد،تـا اينكـه‌ سـرانجـام‌ اين‌ دو كـار اين‌ بـود كـه‌ بغـايت‌ خويشتنداري‌ و نهايت‌ انجام‌ تكليف‌ و وظ‌يفه‌ خود رسيدند. پس‌ اگر نفس‌ تو از ط‌ريق‌ آنان‌ سربـاز زد و نخواست‌ همـانسـان‌ كـه‌ آنـان‌ انديشيدند و ديدند، بنگـرد و بينـديشـد و در اين‌ دو يقين‌ كند، تو او را بـه‌ متـابعت‌ مجبور كن‌ وخواهـان‌ همين‌ روش‌ پسنديده‌ باش‌. البتـه‌ با تحصيل‌ و تعليم‌ و دانايي‌ ،آنرا بط‌لب‌ و در سخنان‌ در هم‌ و شبهـه‌ آميز خود را رهـا مسـاز،تـا نـاگزير بمشـاجره‌ و منازعه‌ شوي‌ و پيش‌ از انكـه‌ پا بر اين‌ راه‌ گذاري‌ ، از پروردگار ياري‌ بخواه‌ و براي‌ كسب‌ موفقيت‌ و اجتناب‌ از هر بدي‌ وياسخني‌ كـه‌ بـه‌ باط‌ل‌ آميختـه‌ باشدو يا بضلالت‌ گمراهيت‌ كشاند،تنهـا بخداوند مهربان‌ پناه‌ ببر و رو بسوي‌ او آور. آنگـاه‌ پس‌ از اينكـه‌ مط‌مئن‌ شدي‌ كـه‌ دلت‌ صـاف‌ و پـاك‌ گشتـه‌،و فروتن‌ و فـرمـانبـردار شده‌، و تمركز فكر وانديشـه‌ يـافتـه‌ اي‌ و مقصدت‌ تنهـا در اين‌ راهست‌ در آنچه‌ من‌ بتو سفارش‌ و توصيه‌ ميكنم‌، بدقت‌ انديشـه‌ كن‌. اما اگر آنچـه‌ را كـه‌ خـواهـاني‌، از تمركز فكـر و پـاكي‌ دل‌ از پليدي‌ هـابدست‌ نيـاوردي‌، بـدان‌ كـه‌ در اين‌ حـال‌ بكـور اشتـري‌ ميمـاني‌ كـه‌ در ورط‌ـه‌ هاي‌ وهمناك‌ و دره‌ هاي‌ تنگ‌ و تـاريك‌ فروافتـاده‌ است‌. چنين‌ كسي‌ كه‌ براه‌ اشتباه‌ رود و خط‌ا كند،هرگزخواهان‌ دين‌ و آيين‌ نيست‌و شبهات‌ را با يقين‌ مياميزد. براي‌ چنين‌ كسي‌ دست‌ برداشتن‌ و درنگ‌ كردن‌ در راه‌ خود بصلاح‌ نزديك‌ تر است‌.

 

 

 

افسوس

 

---

 

  _افسوس که ^زبان و^دل من هميشه ^{با هم نيستند} ،

 

^{گاهي دلم} از _{تند خويي} و_خشونت زبانم ^{خونآبه مي گريد}

 

 ^و_گاهي که دلم از ^مهرو ^محبت مي خروشد، زبانم همچو ^سنگ از جا ^{نمي جنبد}!

 

---

 

 

مي خوام که با هر نفسم بگم توئي هم نفسم
بغض تو رو داد بزنم بگم توئي هر نفسم

 مي خوام که با ترانه هام قفل سکوت بشکنم
تو هم صدامو بشنوي منم صداتو بشنوم

مي خوام بگم تو بهترين ستاره بخت مني
مي خوام بگم که خواستمت تموم دنياي مني

 

مي خوام که هرشب واسه تو ستاره هارو بشمارم
ماه و ستارم واسه چي هرچي که تو گفتي بشمارم

مي خوام که بغض سينمو درد تو درمون بکنه
دردمو درمون نکنه شايد که آرومم کنه

مي خوام که با برق نگات خورشيد و ويرون بکنم
مي خوام که با بغض صدات درد و پريشون بکنم

 

مي خوام بگم عزيز من صبر و قرار من توئي
صبر و قرار تو منم عمر و نياز من توئي

مي خوام که خواستن تو رو با گريه فرياد بزنم
عشق و نياز اين دل و تو سينه فرياد بزنم

مي خوام بگم دوست دارم تموم حرفام همينه
بگم فقط تو رو دارم تموم حرفام همينه

 

چه شتابیست به راه ؟

 

چه گریزیست زمن؟

چه شتابیست به راه؟

به چه خواهی بردن

در شبی این همه تاریک پناه؟ 

.......ـــ.......ـــ.......ـــ.......

مرمرين پله آن غرفه عاج
اي دريغا که زما بس دور است
لحظه ها را درياب
چشم فردا کور است

 .......ـــ.......ـــ.......ـــ.......

من از اين دنيا چي ميخوام ؟
                                                   دوتا صندلي چوبي
که من و تو رو بنشونه واسه گفتن خوبي
من از اين دنيا چي ميخوام ؟
                                                  يه وجب زمين خالي
همون قدر که يک اتاقک بشه خونه خيالي
من از اين دنيا چي ميخوام ؟
يه جعبه مداد رنگي بکشم رو تن دنيا 
                                                 رنگ خوبي و قشنگي

 

 

---

^عشق نيرويي ^است که توليد ^عشق ميکند

 

---

 

 

عشق

 

 

^عشق 

 

 دردناك است چون براي سعادت راه مي‌آفريند. عشق دردناك است، چون دگرگون مي‌كند؛ عشق دگرگوني است. هر دگرگوني دردناك خواهد بود، چون كهنه به خاطر نو ناگزير است رها شود. كهنه آشناست، ايمن، بي‌خطر؛ نو مطلقاً ناشناخته است. شما در اقيانوسي ناشناخته در حركت خواهيد بود. ذهن فقط با كهنه مي‌تواند عمل كند؛ با نو، ذهن به كلي بي‌مصرف است.
بدين سبب، ترس پديدار مي‌شود؛ و با رها كردن دنياي كهنه، درد پديدار مي‌گردد. اين درد، همان دردي است كه كودك هنگام خروج از زهدان مادر احساس مي‌كند. اين درد، همان دردي است كه پرنده هنگام بيرون آمدن از تخم احساس مي‌كند. اين درد، همان دردي است كه پرنده آن گاه كه بكوشد براي نخستين بار پرواز كند، احساس خواهد كرد.
ترس از ناشناخته، و ترك ايمني آشنا، ناامني ناشناخته، غير قابل پيش‌بيني بودن ناشناخته، هراسي بس عظيم را سبب مي‌شود.
و از آن روي كه دگرگوني از «نفس» به سوي وضعيت «نه _ نفس» مي‌رود، درد بسيار عميق است. اما شما بدون عبور از درون درد، نمي‌توانيد سرمستي داشته باشيد. طلا اگر بخواهد سکه شود، ناگزير است از ميان آتش بگذرد. 
                                                    .عشق آتش است.
اين به سبب درد عشق است كه ميليون‌ها مردم يك زندگي بي‌عشق را تجربه مي‌كنند. آنان نيز رنج مي‌برند، و رنج بردن آنان بيهوده است. رنج بردن در عشق، رنج بردني بيهوده نيست. رنج بردن در عشق خلاق است؛ شما را به سطوح عالي‌تر خودآگاهي مي‌برد. رنج بردن بدون عشق به طور كامل يك اتلاف است؛ شما را به هيچ جايي دلالت نمي‌كند، شما را در همان دور باطل در حركت نگاه مي‌دارد.

اوشو.     

 

*•.¸¸.•* آری دوست داشتن زیباست... *•.¸¸.•*

 

---

  

   دقايقي توي زندگي هستن كه دلت براي كسي اونقدر تنگ
   ميشه كه ميخواي اونو را از رويات بيرون بكشي و توي
   دنياي واقعي بغلش كني...

 

_{*•.¸¸.•**•.¸¸.•*}  یک نگاه مهربونتو با یک دنیا عوض نمی کنم  _{*•.¸¸.•**•.¸¸.•*}

خودش می دونه با کی هستم!

---

 

 

---

 

_¤ ^{بزرگترين} آرزويم ^{اين است} که ^{کوچکترين} آرزوي ^{تو باشم}  _¤

 

---

 

 

 

 

 

من به دستاي نگاهت دل خود رو مي سپارم ...................

                                 ................... هستيم يه قلب پاکه که برات هديه ميارم

واسه ما فرقي نداره که چقدر فاصله داريم ...................

                                                 ................... هر جاي دنيا که باشيم واسه هم پر در مياريم

ميدونم با گوش جونت ميشنوي ترانه هامو ...................

                                                 ................... ميون اين همه فرياد ميشناسي رنگ صدامو

دل من قد يه دريا اما واسه تو يه برکه ...................

                        ................... تو برام آب حياتي بي تو بودن مث مرگه 

 
توي آسمون رويام تو پري شهر نوري ...................

                                                     ................... توعزيزترين ستاره از يه کهکشون دوري

تو برام رنگ خيالي توي بيرحمي دنيا ...................

                                                                ................... مثل آسمون رويا آبي قشنگ دريا

 

 

 سلام دوستان :

 بازدید از این وبلاگ ازتعداد 1000بار گذشت.(میتونید بعد از اینکه وبلاگ کاملا load شد ، شمارنده پائین صفحه رو ببینید).
این باعث خوشحالی منه ولی با اینکه به طور متوسط در هر روز 20-30 بازدید کننده از این وبلاگ دیدن میکنند
ولی نظرات برای پستها خیلی کمه
دوست دارم در قبال وقتی که برای گذاشتن شعرها و کارهای دیگه میزارم
شما هم نظراتون رو برام بنویسید.      

    

 با تشکر^...            .•* *•. .•*. farshad .•* *•. .•*.

 

بال‌هايم را گشوده ام
آماده پروازم
آيا با من همسفر خوهي شد
من همسفري مي‌خواهم همراه
و همراهي مي خواهم راهوار

                                                  جبران خليل 

 

ساحل ...

 

 

          ¤ _{عشق غالباً} يک نوع ^{عذاب است}

_{اما محروم} بودن ازآن ^{مرگ است} ¤             

 

---

 

 

 

من خودم از خوندن اين شعر خيلي لذت ميبرم
هر کي از اين شعر خوشش اومد... نظر بده.

 

 
با غروب اين دل گرفته ، مرا
مي رساند به دامن دريا

ميروم گوش ميدهم به سکوت
چه شگفت است اين هميشه صدا

لحظه هائي که در فلق گم شد
با شفق باز مي شود پيدا

چه غروري چه سرشکن سنگي
موج کوب است يا خيال شما ؟

دل خورشيد هم به حالم سوخت
سرخ تر از هميشه گفت: بيا

مي شد اينجا نباشم اينک
بي تو موجم نمي برد زين جا

راستي گر شبي نباشم من
چه غريب است ساحل تنها...

من و اين مرغ هاي سرگردان
پرسه ها مي زنيم تا فردا

تازه شعري سروده ام از تو
غزلي چون خود شما زيبا

تو که گوشت بر اين دقايق نيست
باز هم ذوق گوش ماهي ها.

 

 

 

  

---

 

'' نميخوام ^که نا اميدي ^بشينه تو قلب ^{خسته ام} ''

'' ^{چي ديدي} خدا رو شايد ^بشي مال من ^هميشه ''

 

---

 

اي سزاوار محبت   ...........   اي تو خوب بينهايت
همه ذرات وجودم   ...........   به وجودت کرده عادت    

   به خدا دوست داشتن تو   ...........   هم يه عشقه هم عبادت
   تو سزاواري که باشي   ...........   همدم روزا و شبهام               

 
   تا که عشقت و ببيني   ...........   توي جونم ، توي رگهام

     بشنوي دوست دارم رو   ...........   حتي از هرم نفسهام                  

 

 

 

در روي زمين سعادتي بالاتر از يک عشق پاک و با دوام متصور نيست

 

 *  ..........  *

*

آری آغاز ... ، 

                 دوست داشتن است 
                               گرچه پایان راه نا پیداست     

                     من به پایان دگر نیندیشم

 که همین دوست داشتن زیباست