X
تبلیغات
حرف دلتنگی

حرف دلتنگی

حرف دل تنگی


 خواهم تو را دعوت کنم درگوشه اي  


                                                 از قلب خود


            آيا قبولش مي کني اين کلبه ويرانه را ؟

 

.....................................................

 


باز امشب اشک ما بيدار شد
صفحه نقاشي اش رخسار شد

قطره اشکم سکوت شب شکست
همچو الماسي کنار لب نشست
 
بيقرارم همچو چرخ روزو شب
 آسمانم ،آسماني غرق تب

گريه هاي ابر حرف بودن است
آدمي را عشق ظرف بودن است


+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 11:41 AM  توسط فرشاد  | 

 

         ديدمت باز در گذرگاهي


                                  ازپي سالها جدائي


                                  کودکي باززنده شد درمن


         آن صفا و بي ريائي ها
                               
            زنده شد بوسه هاي پنهاني


        که شب اندر خيال ما مي ريخت
                                 
  روز اما کنار يکديگر

 
              
      همه از چشم ما حيا مي ريخت

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 1:38 PM  توسط فرشاد  | 


        
من عاشق توام به وفاداري ام نخند
بر گريه هاي دم به دم و زاري ام نخند
 
     هرگز گناهي از من بيچاره سرنزد
     تنها گناهمي به گناهکاري ام نخند
 
اين ماه من شب من از تو روشن است

خواب از سرم پريد به بيداري ام نخند


     دربند حرف هاي تو افتاده ام چه سخت
        زنداني توام به گرفتاري ام نخند
    
با ديگران نشستي و خنديده اي به من
من سوگوار توام به عزاداري ام نخند


 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 4:12 PM  توسط فرشاد  | 

دلتنگتم

 

پنداشتي که کوره سوزان من
دورازنگاه گرم تو خاموش مي شود؟

پنداشتي که ياد تو این ياد دلنواز
درتنگناي سينه فراموش مي شود؟

تو رفته اي که بي من تنها سفر کني
من مانده ام که بي تو شبها سحر کنم

تو رفته اي که عشق من ازسربه درکني
من مانده ام که عشق تو را تاج سر کنم

                               

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385ساعت 10:16 PM  توسط فرشاد  | 

 

زندگي: شهر گل است


                  زنبور زمان مي خوردش 


                        آنچه باقي مي ماند: عسل خاطره هاست.........

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385ساعت 10:12 PM  توسط فرشاد  | 

فال

ببين در سطر سطر فالي که مي بينم
تو هم پايان تلخي داري اي آغازشيرينم

ببين در فال که با اندوه مي گويد
که من هم انتهاي راه را تاريک مي بينم

تو حالا هر چه مي خواهي بگو ،حتي خرافاتي
براي من که تاثيري ندارد ،هرچه ام اينم

چنان دشوار ميدانم شب کوچ نگاهت را
که آغاز ،پايان تو را در حال تمرينم

برو بگذار شاعر را به حال خويش ماند
چه فرقي مي کند ،بعداز تو شادم يا که غمگينم


پس ازتو حرفهايت را به گوش سنگ خواهم گفت
تو خواهي بعد از اين ديوانه خواني يا خبر چينم.

                                                                                                                                    

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم فروردین 1385ساعت 3:41 PM  توسط فرشاد  | 

همیشه برای رفتن بهانه زیاد است
آنچه می ماند یه دنیا غصه ویاد است
یادت باشدبرای آمدن هم بهانه ای هست

 

 


بروبه کارخود ای واعظ این چه فریاد است؟
مرا فتاده زدل تو را چه افتادست؟
به کام تا نرساند مرا لبش چون نای
نصیحت همه عالم به گوش من باد است
برو فسانه مخوان و فسون مدم واعظ
کزین فسانه و افسون مرا بسی یاد است

...

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم فروردین 1385ساعت 11:55 AM  توسط فرشاد  | 

 

با من امشب چيزي از رفتن نگو     

          نه نگو

                                                از اين سفر با من نگو
من به پايان مي رسم ازکوچ تو

با من ازآغازاين مردن نگو
                                کاش مي شد لحظه ها را پس گرفت

    
                            کاش مي شد از تو بود وتاتو بود

  

     کاش مي شد در تو گم شد از همه
            کاش مي شد تا هميشه با تو بود

کاش فردا را کسي پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند

          کاش ساعت را بميراند به خود
           ماه رابرشاخه آويزان کند

 

کاش مي شد ...    

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم فروردین 1385ساعت 7:24 PM  توسط فرشاد  | 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چه بگویم از غم تو ای همه دلتنگی ام.......

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385ساعت 3:26 PM  توسط فرشاد  | 

  

 

دلت را از برای لبخند چه کسی رام کرده ای؟

دگر باز قصد جان کدامین کام کرده ای؟

 

حیف از آن همه اشک که برایت ریختم

شمع شدم اشک ریزان به پایت سوختم

 

دل من کاسه خون شد تو که رفتی بشکست

حلقه زندگی ام از همه دنیا بگسست

 

ناله از دل نتوانم که گرفته بغض گلویم

تو دعا کن که بمیرم شاید آرام بگیرم

 

شبی اگر خواب چشمانم به بازی گرفت

برپرده سیاه چشمم یاد واسم تو نوشت

 

شده ورد زبانم که خدایا بر گردد

یاد آن روزها بخیر کاش می شد زمانه عقب برگردد

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385ساعت 2:46 PM  توسط فرشاد  | 

بی تو من زنده نمانم

 

بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی ورفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی
                
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم
دگر از  پای نشستم
                            گوئیا زلزله آمد 
                                  گوئیا خانه فرو ریخت سر من
                                             بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود ازاین دل بشکسته صدائی
بر نخیزد دگر از مرغک  پر بسته نوائی

تو همه بود ونبودی
تو همه شعرو سرودی 
                                                         چه گریزی زبر من
                                                          که زکویت نگریزم
گر بمیرم زغم دل
بتو هرگز نستیزم

من ویک لحظه جدائی ؟
نتوانم  نتوانم

بی تو من زنده نمانم

 

 

  (این شعر رو خانوم همامیرافشاردرجواب شعر کوچه سروده اند)   

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم فروردین 1385ساعت 3:3 PM  توسط فرشاد  | 

کوچه

 

 
 
بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره  پيچيد

يادم آمد که شبي با هم ازآن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن  خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن  جوي نشستيم .......

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت

يادم آمد تو به من گفتي :ازاين عشق حذر کن
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن


با تو گفتم :حذر از عشق ندانم
سفر از  پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم

روز اول که دل من به تمنا ي تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي
من نرميدم نگسستم

حذر از عشق ندانم، نتوانم

رفت در ظلمت غم ،آن شب و شبهاي دگر هم
نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکني ديگر ازآن  کوچه گذر هم
بي تواما ، به چه حالي من از آن  کوچه گذشتم

(فريدون مشيري)
  

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم فروردین 1385ساعت 1:30 PM  توسط فرشاد  | 

 

چنانت دوست مي دارم که گرروزي فراق افتد


تو صبر از من تواني کرد ومن صبر از تو نتوانم 

 

 

.............................................

 

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم فروردین 1385ساعت 5:15 PM  توسط فرشاد  | 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جاده ی شب نمای من تا انتهاست خاموش

شب در زمین وماه در ثریاست خاموش

من در مقابل غم به خدا که در مانده ام

خداهم در مقابل من به خداست خاموش

چشم آتش پرست من به نوا،نوا گریسته

لبان بی قرار تو آخر چراست خاموش؟

عطش عشق دارم تب بهشت دارم

راه پر از کمینست و رهنما خاموش

ز مشرق عشق بدرا ای آفتاب مهربانی

در غروب درد مندت دل ماست خاموش

.

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم فروردین 1385ساعت 11:4 PM  توسط فرشاد  | 

 

روز پاییزی میلاد تو در یادم هست

روز خاکستری سرد سفر یادت نیست

ناله ی ناخوش از شاخه جدا ماندن من

در شب آخر پرواز خطر یادت نیست

تلخی فاصله ها نیز به یادت مانده است

نیزه بر باد نشسته ست وسحر یادت نیست

یادم هست، یادت نیست....

خواب روزانه اگر در خور تعبیر نبود

پس چرا گشت شبانه،در به دریادت نیست؟

من به خط و خبری از تو قناعت کردم

قاصدک، کاش نگویی که خبر یادت نیست

عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید

کوزه ای دادمت ای تشنه، مگر یادت نیست؟

تو که خود سوزی هر شب پره را می فهمی

باورم نیست که مرگ بال وپر یادت نیست

تو به دل ریختگان چشم نداری ، بیدل

آنچنان غرق غروبی که سحر یادت نیست

....، یادم هست، یادت نیست.

 

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم فروردین 1385ساعت 4:24 PM  توسط فرشاد  |